Videographer Stein de Bont: “Blind Walls Gallery is zo onderhand wel een begrip”

Stijn de Bont Blind Walls Gallery Stijn de Bont

Het kan zo’n beetje twee kanten op. Ze hebben een tof verhaal dat verteld moet worden en gaan op zoek naar het beste stadscanvas. Óf een woningstichting c.q. huiseigenaar komt met een beschikbare muur die Blind Walls Gallery mag invullen. Jack of all trades Stein de Bont begon ooit als stagiair bij het Graphic Design Festival Breda (sinds 2017 onder de naam Graphic Matters) en bleef daarna hangen als freelancer bij de overkoepelende Stichting Graphic Design Festival Breda. Deze alleskunner vervult de rol van cameraman, buigt zich over de administratie, doet aan productie en cureert. “Het balletje begint zo onderhand te rollen en Bredase verdomhoekjes worden finaal opgewaardeerd.”

Vijf vaste teamleden telt de stichting op dit moment. Samen zijn zij verantwoordelijk voor Graphic Matters, Blind Walls Gallery en 3sec.gallery. In deze bezetting wordt er eigenlijk continu nagedacht: hoe kunnen we (Bredase) verhalen het best verbeelden? En: wie zou dit verhaal optimaal kunnen visualiseren? Stein met zwarte HUF-pet en bonte ‘schildersokken’ van Montana x Happy Socks (“van het team gekregen”) in nieuwe Adidassneakers: “We vinden onze verhalen en bedenken niks. Soms benadert een kunstenaar ons en dan denken wij: nou dit is tof om mee te werken. Hebben we een passende muur of verhaal?” Als het verhaal al op de schappen ligt, gaan ze zelf op zoek naar een kunstenaar en setting.

Zelf is de videographer gecharmeerd van het werk in de Ahornstraat. Een ode aan de vijf jaar geleden overleden bokser Ramon Dekkers uit Tuinzigt. Zeven keer won hij de titel Thaibokskampioen en vanuit de buurt kwam het idee een geschilderd eerbetoon te maken voor de overwinnaar. Dat had nogal wat voeten in aarde. Blind Walls Gallery bracht gemeente en wijkbewoners bij elkaar en schakelde Robin Nas (aka Zenk One) in voor een zeven meter hoog werk, met alle elementen uit de leven van de kampioen. “Elk jaar op zijn sterfdag organiseert de familie een wandeling naar de nieuwe schildering in Tuinzigt.” Stein was er bij: ”Dat is behoorlijk indrukwekkend.”

Juist nu ligt het allerjongste project stil. Vanwege het weer. In Fellenoord ligt het Zwarte Plein dat begin dit jaar een flinke lift kreeg. In een van de laatste fases werd Blind Walls Gallery ingeschakeld voor een schildering op het asfalt. Twee Italiaanse kunstenaars werden ingevlogen: Marco en Andrea Mangione, ofwel: Gummy Gue. Het duo heeft al ervaring op het gebied van de aanpak van een speeltuin, basketbalveld en skatepark, maar er kwam een kink in de kabel: de verflevering liep vertraging op. Nu is het te koud en regenachtig voor latex. De verf droogt niet. “Vandaar dat we vooral buiten werken van april tot oktober. Daarna plannen we de projecten voor volgend jaar. Voor aankomende april staat Gummy Gue weer op de planning.”

Stijn de Bont Blind Walls Gallery

Onlangs was de Belgische kunstenaar Jaune nog hier om de afvalcontainers van de Adriaan van Bergenstraat van kleine vuilnismannetjes te voorzien. De Belgische artiest komt in april, en bij beter weer, terug. De ambities voor het nieuwe jaar? In 2019 is het 75 jaar geleden dat Breda werd bevrijd. Ter ere daarvan staan er drie muurschilderingen op stapel. Kunstenaars en plek(ken) zijn nog in te vullen. “Het is natuurlijk ultiem als de verhalen samenvallen met de setting.”

Met een line-up van goed ontvangen projecten op de teller en mooie plannen op stapel: staat het werk van Blind Walls Gallery eigenlijk soms nog ter discussie? “Als men werk niet mooi vindt, wordt het vaak niet goed onderbouwd. Zodra je met spuitbussen aan de slag gaat, zien sommigen het als graffiti.” En wanneer er spuitbussen tevoorschijn worden gehaald en er containers in het spel zijn, wordt al snel de handhaving gebeld. Stein is zeker: ga je met kwasten en latex in de weer, dan gebeurt dat niet. “Graffiti zit soms nog wel met een imagoprobleem. Maar de meesten vinden het te gek ons aan het werk te zien in openbare ruimte.” De kunstenaars hier krijgen is ook nog een ding; ze zijn veelal razend druk met touren in Europa. Vorig jaar nog was hier een collectief uit Uruguay op bezoek voor ze doorreisden naar Spanje en Griekenland.

Stijn de Bont Blind Walls Gallery

Stein’s tip aan iedereen is de 3sec.gallery (ofwel ‘drie seconden galerij’) in de parkeergarage bij het Chassé. “Op zich geen leuke plek, maar het is bijzonder vanwege de posterexposities met bekende ontwerpers. De meesten denken: ‘verrek, ik heb wel eens zoiets gezien’. Maar velen weten niet goed wát het is.” De kwaliteit is hoog, garandeert Stein. Met nu Jan Bajtlik, onder meer ontwerper voor modehuis Hermès. En net naar voren geschoven vanuit het Pools designinstituut als aanstormend talent. Nog een exposant: de School of Digital Arts in New York, die elk jaar met een poster komt om studenten te werven, en die een plaatsje krijgt in de New Yorkse metro. ”Wij hebben hier ook een tunnel”, dachten ze, ”dus die hebben we ook hier geregeld.”

Een van Stein’s persoonlijke favorieten is het duo Felix Pfäffli en Erich Brechbühl. ”Swiss design is misschien wel minstens zo groot als Dutch Design. Op postergebied zijn zij voor mij toonzetters. Met heel grafisch en experimenteel werk.” Waar de boodschap vaak direct duidelijk moet zijn, kenmerkt dit duo een andere aanpak. ”Het gaat hier misschien wel meer om het ontwerp op zich en daardoor valt het juist weer op. De boodschap ontdek je langzaamaan door goed te kijken. Er gebeurt veel, het werk is heel kleurrijk. In een serie van tien posters onthoud je juist die van hun hand.”

3sec.gallery Blind Walls Gallery
EriFix bij de 3sec.gallery. Foto: Edwin Wiekens

Als videographer springt Stein naast zijn filmtaken in op locatie, zoals wanneer er verftekort is. Bij rondleidingen heeft hij daarom altijd een goed verhaal. “Ik gebruik het als input. Van A tot Z ben ik bij het maakproces en ik vertel weer heel andere dingen dan iemand aan de researchkant.” Blind Walls Gallery is er om de vergeten Bredase plekjes onder de aandacht te brengen door de samenwerking met kunstenaars die aan de weg timmeren. Artiesten met een eigen stijl. ”Kunstenaars krijgen een verhaal om mee aan de slag te gaan en zijn daarbij behoorlijk vrij qua interpretatie. Dat levert soms verrassende uitkomsten op.”

Inmiddels mogen we wel spreken van een gevestigd begrip. ”Mensen beginnen het te zien, en te omarmen. Voorheen linkten velen de werken nog niet aan elkaar. Nu zijn we bezig op straat en vragen ze: oh is dit ook van Blind Walls Gallery?” Tevreden glimlach: “Het balletje begint te rollen.” Plekken worden opgewaardeerd, mensen gaan zelf onkruid weghalen waar schilderingen opduiken, er is minder hondenpoep. Heel eerlijk? Ze hadden het niet durven hopen. Er wordt anders naar de stad gekeken. En ja, dan breng je iets teweeg.

Blind Walls Gallery