Stijn Ank brengt Club Solo een unieke ruimtevullende sculptuur – als goed vuurwerk

Club Solo aan de Kloosterlaan heeft een respectabel gebouw. Maar het is ook nogal rationeel. Klassiek, statisch en massief zijn nog een paar karakteristieken volgens Stijn Ank, die sinds anderhalve week begane grond en bovenverdieping inneemt met zijn ruimtespecifiek werk. Vanmiddag is Ank precies anderhalve week aan het werk met zijn assistent in de opbouw van een enorm gipsen gevaarte – nog tot donderdag verhuld in een metershoge mal. Ank, gehuld in werktenue en in gips gedrenkte schoenen, vertelt over de ‘kleine vrachtwagen vol’ boortjes, draadjes en andere werkmaterialen die sinds vorige week ingezet worden om een immense mal neer te zetten.

“Alles is voorbereid in 3-D tekeningen en eerst zijn in draden de contouren van het werk opgespannen door een opening in de vloer van de bovenverdieping. De houding van het werk heb ik op voorhand bepaald. In maquettes zie je veel, maar ter plaatse is nog altijd het best. Vandaar de touwtjes.” De touwtjes bepaalden de houding van het sculptuur en de juiste maten van de panelen van de mal. “Ik wilde precies de juiste helling vinden om de ruimte te activeren. En de bezoeker. Deze ruimte is statisch. Het moet bewegen, ook door de kleur.” Al met al was de opbouw een soort hogere meetkunde; het werk is als een vlinder, kwetsbaar en fragiel.

Het gipsen sculptuur is een tijdsintensief werk dat later wordt vernietigd, in stukjes wordt geslagen. Deze middag is de scherpe punt van iets wat op een enorme driehoek lijkt, onthuld in een kleurexplosie van groen en rose. Morgen wordt de gipsvorm volledig ‘ontkist’. Een klus van bijna anderhalve dag en die veel concentratie vergt volgens de kunstenaar. Wat als het mis gaat? “Als de mal er af gaat en het breekt hier, in deze ruimte, is dat jammer. In het atelier, bij werk niet gebonden aan ruimte, doet het er minder toe. Het kan juist interessant zijn.” Ank wil de houding van het sculptuur respecteren, maar wil ook durven loslaten. De kleurpigmenten die gisteravond zijn gegoten zijn het experimentele deel, een ultieme verrassing, voor niemand nog zichtbaar tot aan de onthulling morgen.

Ank maakte niet alleen een gat in de tussenvloer, maar ontsloot ook de ramen die nu volop buitenlicht doorlaten. “Ik ben een kunstenaar tussen haakjes, streef naar rust in mijn werk en ben niet op zoek naar zware betekenissen. Ik ben wél op zoek naar verwondering.” De opening van de ramen moet de buitenruimte in verbinding stellen met wat hier gebeurt. ’s Avonds moet het werk te zien zijn; een verticaal sculptuur, waarin de vloer secundair is. Die vloer was ook een obstakel voor de kunstenaar. Of die er niet uit kon, was de vraag van Ank. “Technisch kan dat”, glimlacht de kunstenaar, “maar helaas was dat geen reële optie.” Ank wil maar zeggen dat hij elke ruimte zo origineel mogelijk wil tonen. Als bezoeker moet je direct met de hele ruimte in verbinding staan. En zo onmiddellijk mogelijk, is zijn overtuiging.

Kleur is pure emotie volgens de maker. In Club Solo werden er maar liefst tien ingezet, met ‘leafgreen’ als belangrijkste keuze. “Zie je buiten die bladeren en bloesem? Die was nog niet zeker, maar heb ik absoluut meegenomen in de eindstaat. Dus ik denk dat ik een engeltje op mijn schouder heb.” Volgens Ank is zijn kleurkeuze bewust, maar ook intuïtief. “Groen is de associatie met buiten, maar het is ook een beetje een giftige kleur.”

Verwondering is waar Ank vooral op hoopt. “Eigenlijk zouden we een verwonderingsmeter moeten instellen. In mijn atelier beslis ik vrijwel direct of een werk moet blijven bestaan. Als ik verwonderd ben, is dat het geval. Bij ruimtespecifiek werk als dit, is de mate van verwondering interessant.” Hij maakt de vergelijking met vuurwerk, een “goede metafoor”. Hoe komt het dat men dat zo verwonderlijk vindt? “We zijn gevoelig voor kleur, licht, dag en nacht, zonder dat we opleiding krijgen. Die verwondering is connectie die we voelen. Het heeft te maken met de plek. In een stad is er ander vuurwerk dan aan zee. Het is intuïtitief. Vuurwerk aan zee is rustig; je hoort de zee. Het gaat om die harmonie.”

SOLO 21 – STIJN ANK i.s.m. Van Abbemuseum
24 maart – 28 april 2019
publiek werkproces
woensdag 20 maart t/m vrijdag 22 maart
van 11.00 – 17.00 uur
opening zondag 24 maart, 15.00 uur