Pity Party met Maurice Nuiten

Met zijn afstudeerproject ‘We are doomed for freedom but freedom comes with responsibility’  en performance ‘The person you love is 72.8% water’ (naar de quote van Johan Harstad), studeerde hij deze zomer af op de master Beeldende Kunst aan AKV St. Joost. Een performance waarin hij aan de armen van zijn ouders naar een ligbad werd geleid in Club Solo. Ouders en vrienden zouden hem onder water brengen met gevulde emmers water die een voor een in het bad werden geleegd totdat Maurice Nuiten onder het wateroppervlak verdween. „Een werk over leven en dood, met de vraag; wat is het om te leven?”

Een beetje existentiële filosofie, met niet de meest lichte thematiek waaronder suïcide als vraagstuk. „De dood is niet te ontlopen, dus waarom dit gegeven dan niet zelf in de hand nemen? Mijn ouders zijn ook sterfelijk, een pijnlijk besef. Ze zetten me hier op de wereld om me alleen achter te laten.” Nuiten zet een strenge uitdrukking op en beeldt zich zijn ouders voor. “Jullie zijn hier verantwoordelijk voor.” Dus nam hij zijn einde zelf symbolisch in de hand en liet hij zich ‘begraven’ in water, tegelijkertijd een soort wedergeboorte.

The Person You Love is 72.8% Water,
Performance

De focus in zijn werk ligt vooral op hemzelf – als gebruiksobject- en is een soort tijdscapsule waar hij dingen uit zijn leven in stopt. „Ik verhoud me wel altijd tot de ander. Dat kan iedereen zijn.” De zwaardere thema’s uit zijn leven komen allemaal aan bod – als uitlaatklep. „Performance als middel voor onderzoek, wat kan uitmonden in foto, film, tekst of daadwerkelijk een performance blijft. Het gaat vooral over het leven zelf. Over tijd en ongemak.” Een vragenvuur volgt, zonder antwoorden die worden verwacht. „Vrijheid, wat is dat? We zijn in onze maatschappij relatief vrij, maar hoe ver reikt die vrijheid? Zijn we gebonden aan regels van de maatschappij of maak je je eigen regels? Moeten we onze eigen (morele) grenzen stellen. En wat is verliefdheid, wat zijn de regels?”

Volgens Nuiten is er geen absolute waarheid. Hij wil een mogelijkheid laten zien. Zoals die keer dat hij zijn vriend vroeg; „Hoeveel hou je van me?” en die antwoordde „tot de maan en terug.” Dan komen weer die onvermijdelijke vragen (Welke afstand is dat?) die leiden tot een wiskundige rekensom en een uitkomst van 31 dagen. En waarom zou hij niet tot Venus voor me gaan? Of tot Mars? „Je zou het een romantisch of mathematisch vraagstuk kunnen noemen. Hoe kun je de liefde meten?” Nuiten lijkt op zoek naar cijfers die uitspraken staven. „Ik dwing de toeschouwer in de positie van voyeur en wil kwetsbaarheid zichtbaar maken. Soms met humor en absurdisme.”

Self-portrait 2017
Part of installation of “Pity Party”

Die kwetsbaarheid voerde ook de boventoon in zijn werk tijdens de residentie voor Artspace Flipside bij Mediahuis Eindhoven waar hij met eengroep medekunstenaars reageerde op de film ‘Who’s afraid of Virginia Woolf’ en de frustraties die binnen een huis kunnen spelen. “Voor de buitenwereld is alles vaak schone schijn. ‘The picture perfect,’ wat in werkelijkheid totaal niet zo is.” Met zijn ‘Let’s Play Pretend’ zegt hij dat het leven een feestje is, maar niet altijd even leuk. Een banale verjaardagsslinger, zwart en verre van feestelijk, siert zijn partijtje voor een. Zijn “Pity Party” is er een voorzien van gesmolten wijnflessen en treurigheid. Nuiten met een flauwe glimlach: „Zelfs escapisme wordt vermoeiend.”

mauricenuiten.nl