Hermes & Margiela – (allerminst) twee werelden apart

Teruggaan in de tijd hoeft niet altijd de vaak negatieve bijsmaak retro te krijgen. Dit bewijst het springlevende erfgoed van Hermès onder de hand van Martin Margiela. Margiela: The Hermès Years in MoMu gaat deze augustus haar laatste maand in en bewijst hyperactueel te zijn.

Zeker in het licht van de prille menocoretrend die niets minder omhelst dan het je aanmeten van een middelbarevrouwen- of Eileen Fisher- kledingstijl. Tijdloze, eenvoudige en comfortabele ontwerpen welteverstaan, die komen in een neutraal kleurenpalet zonder overbodige naden of ander poespas. Een garderobe als die van je moeder. Op de valreep bezochten wij deze internationale publiekstrekker die de besloten Hermes collectie van de geroemde sterontwerper voor eens – en als prelude op de grootse aankomende Margiela tentoonstelling in Parijs volgend jaar – uit de archieven haalt.
Menocore bij Hermès vs. conceptueel Maison Martin Margiela

Een kleine geschiedenis: april 1997 werd de Belgische ontwerper Martin Margiela aangesteld als ontwerper bij het Franse historische luxehuis Hermès alwaar hij zijn naam als pionier op het gebied van deconstructie het klassieke merk een nieuw leven bezorgde. Er was zoiets als Hermès voor Margiela en erna.

Voor de komst van de pers schuwende en in anonimiteit gehulde ontwerper was het klassieke label er een van degelijkheid geïnspireerd op sportieve vrijetijdsgarderobe uit de twintiger jaren, vaak met bonte prints en heftige kleuren. Margiela herschiep het Hermès tot een tijdlozer fenomeen waarin doordachte constructies en timide ontwerpen de gemene deler zijn en het comfort van de draagster ten allen tijde prioriteit was. De ontwerpen zijn net als voor zijn eigen label multifunctioneel; een open mouwinzet doet een mantel in een armbeweging transformeren in een mantel en afneembare mouwen maken maken een ontwerp draagbaar onder verschillende leeftijden.

De vareuse. Een trui, jas of tuniek met zeer diepe V-nek geïnspireerd op het klassieke matrozenpak en een van de belangrijkste basisstukken uit Margiela’s Hermèscollecties. Bedrieglijk eenvoudig ogend, maar complex in techniek en uitvoering. De vareuse werd ontwikkeld met de actieve vrouw in gedachten; de diepe V laat toe de mouwen langs de armen omlaag te laten glijden en om de heupen te knopen.
Tromple l’oeil effecten bij Maison Martin Margiela

Waar hij in zijn Hermès collectie de kunst van “layering” toepastte, met kledingstukken van cashmere, tricot en bont die een stapelfunctie in zich hadden of een bikini bestaande uit drie onderdelen, zocht Margiela het in zijn eigen label meer in de conceptuele hoek. Met trompe-l’oeil prints transformeert de ontwerper de meest basale viscose stukken in zware breisels en nieuwe lagen. Een transformatieproces dat de jonge en hogen ogen gooiende Stefan Cooke moet hebben geïnspireerd in de doodnormale kleding stukken die in zijn handen veranderen in bizarre maar wonderschone optische illusies.

Breisels voor Maison Martin Margiela

Breisels bij Hermès zijn geraffineerd, naadloos en met behulp van het innovatieve ‘thread with memory’ in tricot ongeschonden. Groter contrast lijkt er niet te zijn met zijn eigen label, waarvoor hij juist koos voor talloze zichtbare naden en opzettelijke gaten en waar hij met fabrikant Miss Deanna experimenteerde met gedeconstrueerde, oversized truien en kunstmatig verouderde materialen. Een opzettelijke recalcitrantie die de huidige Vetementscollectie totaal niet vreemd is.

Hermès en Maison Martin Margiela – op het eerste gezicht twee werelden van verschil in de handen van een spraakmakende visionair. En op het tweede gezicht toch niet zo contrastrijk in diezelfde liefde voor maatwerk, de Westerse mannelijke garderobe (trenchcoat, wit overhemd, pantalon) en die steeds nieuwe interpretatie van archetypische modellen. Margiela: The Hermès Years levert het levende bewijs dat menocore zeker geen slecht idee is.
Gedeconstrueerde jeans voor Maison Martin Margiela